Köpek korkusu olan insanın bir yanı hep eksiktir.Toplum içinde ayıplanır,"ya bişe yok gel gel sev başını" vb. yakarışlara maruz kalır ama asla mazur görülmez,hep utanır ve çoğunlukla da basar isyanı."Sevmiyorum ben köpek ya"
Köpek korkusu olan insan girdiği ortamda köpek yoksa bile köpeğe dair bir işaret,iz ya da herhangi bir şey farkettiğinde - kulübe,tasma,mama kabı,oyuncak...-dehşetle etrafını keser ve sorar:"Köpek mi var" evet cevabını aldıktan sonra ki banko soru kaçınılmazdır:"bağlı mı?"İkinci sorunun cevabına göre tepki değişir.Bağlıysa teyit ettikten sonra iç rahatlığıyla dolaşılır ama bağlı değilse bağlatana kadar ortama huzur vermez.Kendi de huzur bulmaz.
Yılların köpekten korkanı olarak insanlara izah edemediğim bir durum var.Köpek sevmiyor değilim hatta en sevdiğim hayvan sorulduğunda hep köpek derim ama korkuyorum.Salyası,dişi,ağzı,ayağı,... ürkütüyor beni.Yanımda başı boş ipsiz,zincirsiz,sahipsiz olmasın istiyorum.
Evimde huzur içinde otururken sokaktan köpek sesi geldiğinde"ulan iyi ki evdeyim he"diye içinden geçiren insanım ben.Dar sokaklarda köpekle kalmak çocukluk fobim,nasıl başını okşarım senin Haydut'un.-Bir de bir kereden bir şey olmaz diye dil döküyor.Sanki sigaraya alıştırıyor-
